• Corona ontvlucht #02

    25 mei 2020

    De straat is lang en leeg, verlaten, een aangenaam gevoel. Je kijkt op ruimte die ergens naartoe leidt en niet gevuld is. De contrasten der overhangende boomkruinen zijn fris en geel, met donkere partijen. Vooral de leegte treft en is verschillend van de drukte en het gerammel dat er anders heerst. Rustig, leegte met vogelgefluit in hoge kruinen: meesjes, roodborstjes en een virtuoze merel die een klankregister opentrekt. De kantwegeltjes zijn stoffig en droog en eng. Maar heel de overzichtelijke ruimte van de kasseienweg geeft vergezicht en overzicht. Dan sla ik linksaf het geboortebos is : een contrast  van roze achterbomen en ‘t wilde groen op de voorgrond. De wilde  schaduwen liggen als lange schijngestalten, spookachtige geesten over het struikgewas. Ik loop door de enge plantengroei, geflankeerd door dunne stammen van het jonge geboortebos. Eiken, berken, vlier en beuk in een koor samen gedrumd en aan de andere kant, bramen.

    Dan bereik ik een omgevallen berk die als een zilveren slang het oude wilde bos afsluit en waar je rusten kan, alles op kniehoogte aanschouwend. De stilte en het licht vallen als geesten over je huid. Stilaan ontwaar ik stam na stam, roodachtig, dor, vibrerend, verspringend van één naar 3, van recht naar schuin. Je rust en luistert en het bos beweegt over je heen, gaat aan je voorbij en legt zijn hand op je schouders en laat de stilte en het lied der vogels in je zinken. Plots duikt een donkere gestalte voor je op , en wenkt en lonkt , gaat voor en fluistert en wijst. Hij loopt vooruit op het smalle scheefgezakte pad tussen het wilde bos en ’t geboortebos, dat stam op stam als snaren gerangschikt staat, een koor van rechtopstaande lijnen en zacht gebladerte. De man met de rode pet verdwijnt in de verte, verkleint en wacht, een witte tak aanklampend die wijziging van richting aangeeft. Dan draait het bos naar links over een gedroogde sloot, tussen schrapende bramen en opdringerige stengels, verwilderd, en keert naar rechts. De bomen zijn nu gebroken en hangen half gekliefd en glad met de kruin naar beneden. Houtsplinters steken uit de oranje stam. Een netwerk van witte takken duikt naar beneden en slingert zich tussen ’t groene groeisel. Een wirwar van lijnen, takjes, een gerond vlechtwerk van draaiende nesten, zo wild, zo jungle-achtig wordt het plots beschaafd. De aanplantingen vermenselijkt, een verstoken huis duikt op in ’t groen. Waar is de man die als een rode stip verdween? Huist hij hier? Alles ziet er verlaten uit met een schijn van bewoning door de zonnetent die 50 cm overhangt. Mijn ogen zoeken de ramen af, geen schijn van beweging. Het terras is leeg. De deuren gesloten . Achteraan een zwembad met gesnoeide buxus , verlaten , leeg. Een metalen trap duikt in de kom. Ik kan niet zien of er water in zit. De nabije tuin is minimaal onderhouden, behalve het park zelf dat net als het geboortebos verwilderd witte gevelde en gescheurde bomen opvangt en Rousseau-achtige toestanden bewaart. Vreemde uitstraling.

    De inrit ernaast vertoont geen enkele dag beweging. Een hoop blauwe baches overdekt afbraak, vuil en een mercedes SUV werd na weken geen millimeter verzet. Hij suggereert aanwezige aanwezigheid . Maar die is er niet. Op een dag zie ik 2 klapdeurtjes, jaloezieën als vleugels, de zijdeur omkransen. Er is stille beweging. Ik wandel op een brede inrit vol gras de volle lengte langs het park tot aan de dode straat. Er staat een kleine container buiten. Dus er is toch iemand. Is het de man met de rode pet die als een verstoken insect het huis bewoont? 

    Gabriëlla Cleuren 25/05/2020

    Lees meer >> | 17 keer bekeken

  • Verklaring van de kunstenaar 2020

    11 mei 2020

    Als kind voelde ik het al: de behoefte tot creatie. Het zat in mij. Ik stapelde kisten : een huis, plukte takjes en schilde ze : ontbloten of wassen : wikkelde ze naakt wit in een kleurrijk stukje lint, zo waren ze gekleed. De natuur was altijd vlakbij: de staalblauwe lucht met witte wolkjes, met een beangstigend vliegtuig dat beestig ronkte en plots loodrecht naar beneden dook: bedreiging!

    In de sloot vlakbij plonsde ik op blote voeten voelde de geur van zand en streling van water over mijn voeten. Soms ving ik een wonderlijk gekleurde salamander. Kleur, watergevoel, natuur en bedreiging, toen al aanwezig. Zo zoog ik de aspecten uit het leven op en sloot ze in een beeld waardoor ik sprak en meedeelde.

    De academie verfijnde mijn aanvoelen in kleur, gaf me techniek, leerde me de kunst van weglaten en praten zonder stem.

    Ik leerde met vallen en opstaan hoe ik mijn eigen wereld en gedachten kon omzetten in een verstaanbaar beeld. Weldra vond ik mijn eigen techniek, later nog meerdere die mijn beeld een ander aanzien gaven.

    Getuigenis 

    De veranderende wereld maakte diepe indruk op mij. Ik verzamel beelden die dat staven. Die zet ik creatief om in eigentijdse vorm met emotionele toets. Vrije interpretatie moet een zekere richting opgaan. Het emotionele aspect is essentieel. Van de evolutie van de wereld poog ik getuigenis af te leggen. Het is mijn tijd. het is ook uw tijd.

    Teruggetrokken van de wereld. 

    Dagelijkse creatie is als ademen geworden. Mijn denken hecht zich aan de voorwerpen rondom mij, zet ze om, gebruikt ze, maakt een beeldend object . Ik kan niets weggooien, je weet nooit of het nog van pas komt om er iets mee te maken.

     Ik heb altijd gewerkt vanuit mijn studio, eerst in Hamburg, later in Sint-Niklaas. Zo ben ik een ‘Expressive Spontaneous Artist ‘geworden in de uitvoering, maar heb een eigen taal gecreëerd, waar denken aan vooraf ging , uniek gelinkt aan mijn tijd.

     Bijna 50 jaar heb ik zo in stilte gewerkt, volledig toegewijd aan mijn kunst bedacht op het verbeteren en vervolmaken van mijn significante schilderijen en unieke objecten .

     Hieruit ontstonden verschillende reeksen naargelang het thema waarvoor ik telkens een eigen techniek ontwierp.

    Zoals Pessoa voel ik in me één persoonlijkheid met verschillende aders.

    Gabriella Cleuren. 05/11/2020

     

    Lees meer >> | 0 keer bekeken

  • Corona ontvlucht #01

    24 april 2020

    Sinds half maart 2020 kon plots niets meer. Vooruitzichten werden afgelast, bezoeken ondoorlaatbaar gemaakt. Op 8 april plande ik een bezoek uit Hamburg, niets ervan werd uitgevoerd. Alexander kwam niet. Mijn bestelde lijsten voor mijn tentoonstelling kon ik niet meer afhalen en dat is tot nu 4 mei. Alles werd verboden, samenscholingen, aankopen in volle winkels . Het heeft me niet gedeerd. Ik heb nooit van massa’s gehouden. De consumptiemaatschappij had aan mij geen volwaardig lid, een drinker ben ik evenmin en met verbazing loop ik langs lange rekken vol elegante wijnflessen : aan mij niet besteed. Drinken is verwerpelijk, maar wee de verslaafden die rijen verleiders bij ieder inkoop moeten trotseren, afgeraden, aangeprezen in alle talen en verpakkingen. Dubieuze houding van afkeuring en verleiding. Maar nu : lock-down, de kurk op de levensdrang, maar als altijd , ik doe niet mee. Ik organiseer, verzin, ontsnap. Inkopen moet ik natuurlijk afhandelen, geen probleem, een aangenaam intermezzo dat wel meevalt, een streepje oude gewoonte, prikkeling van noden en niet noden, aanhoudt. Het wacht- en soms vechtspektakel aan de ingang neem ik ter kennis. Machtsverhoudingen veranderen. De toegangsbewaker wordt plots gewichtig, eist gehoorzaamheid en respect, doet gewichtig, stuurt weg of helpt. Alle facetten zijn mogelijk Een andere is onverschillig, rationeel of behulpzaam

     

    Mijn tijd moet ik nu anders indelen Thuis blijven zitten is geen optie. Wekelijkse musea bezoeken vallen weg, mijn dagelijkse wandeling rond het meer is afgesloten- teveel publiek. Dan verleg ik mijn terrein naar de omgeving, langs bossen, stoffige wegeltjes of kasseienwegen.

    Ontsnapping uit de beknelling 01 2020

    Daar ontdek ik plots het geboortebos! Een nieuwe jonge aanplanting met duizend jonge boompjes, dicht aan dicht die de strijd om ’t overleven inzetten. Wie niet sterk is, gaat eruit. Wie kracht heeft, groeit omhoog en blijft. De anderen verdwijnen en zo vormt zich het geboortebos tot een normaal bos later. De namen van kinderen geboren tussen 2008 tot 2013 staan er op panelen vermeld. Ik zie mijn kleinkind met haar naam in een lange rij van vreemde kinderen en eigen kinderen vermeld. Een smoezelige kindertekening piekt aan de rand en lokt je naar het bos. Zo onhandig mooi en duivels energiek. Dan loop ik verder, omgeven door wilde oude bossen , met stevige witte bomen en omgevallen berken en gladde , flinke beuken en scheve eiken en driesprongen die in hun dans de hemel vasthouden. Zo wild en dor en schor wordt nu het zicht. Een witte omgevallen berk dwarsboomt het grote wilde bos, laat rusten, schommelen en ontdekken. Hier ligt mijn dagelijks vertier. Ik noteer zicht na zicht, stam na stam, gevallen kruin en afgebroken, gespleten paal. Het wilde bos is o zo ongeordend , niet harmonieus, geen eerste keuze van een bos, maar een gevecht om’t overleven, zoals de toestand van de mens op aarde nu , en zoals het altijd al was. Ik besluit ieder interessant zicht vast te houden, niet mijn normale keuze, maar een gedwongen coronabos, lock-down, escape-strijdbos, soms harmonieus geworden als de mens ingreep, maar teruggevallen op verwildering en krachten meten als de natuur terug slaat. Zo begin ik een reeks en tast het bos af naar interessante zichten. Iedere dag leg ik een ander perspectief vast . Er is heel weinig kleur, des te meer wilde beweging en onvergetelijk blauwe lucht die ’t zicht mediterraan opfleurt . Natuurlijk zijn het mijn interpretaties, creaties.

    Gabriëlla Cleuren 24/04/2020

    Lees meer >> | 23 keer bekeken

  • "Parijs is een feest" van Ernest Hemingway - een boekbespreking

    11 maart 2020

    Het boek Parijs is een feest, leest als een feest, vlot, aangenaam verhalend, vlug geschreven over zijn embryonale tijd als schrijver. Het is een ode aan de gastronomie. Hij geniet de goede dingen van het leven, maar klaagt onterecht over armoede terwijl hij een luxueus leven leidde. Hij is op de hoogte van delicatessen bij lekker eten met de gepaste fijne wijnen, doet interessante cafés aan, schrijft er en ontmoet andere bekende schrijvers van zijn tijd. Hij gokt op de paardenrennen, skiet in Cortina d’Ampezo, verblijft op wintersport in Schruns,  heeft een kokkin en een kindermeisje. Hij beschrijft op zeer sensuele wijze (daar is hij gevoelig voor) de goede eigenschappen van Oostenrijks meubilair, de warmte van donzige dekbedden en de gezellige warmte van een kacheloven: een aangename sfeer, tegenover de koele heldere bergsfeer  met interessante contacten en een kijk op de bergbewoners , goede en vijandige naargelang de hoogte.

    In Parijs was restaurant Closerie des Lilas zijn stamrestaurant, café. Veel speelt zich af rond ‘Le jardin de Luxembourg.  Hij onderhield goede contacten zoals Gertrude Stein (die in een museum woont), die hij vaak bezocht wetende dat ze invloedrijk was. Maar er zitten wat angels aan haar. Ze vindt dat alleen commerciële kunst kan gedijen. Heeft een uitgesproken eigen mening. Hem. vindt haar niet echt sympathiek, maar ziet haar als een matrone: ‘Ze zag eruit als een Romeinse keizer’. En hij ontdekt haar geheim. Zeer subtiel beschreven. Zijn stijl is vlot, zuiver, ontdaan van literaire overdadigheid, spanningsvol en zeer onthullend. Hij houdt zijn tijd en belevenissen vast als een tijdsdocument. Zijn ‘Old man and the sea’, is zijn in die tijd bekroond, beste kortverhaal.

    Ook bouwt hij een goed contact uit met Sylvia Bach die hem boeken uitleende. (Parijse privé bib.)

    De boxer wereld boeit hem en hij ziet zichzelf als boxautoriteit. Van de schrijvers die hij ontmoet verbaast hem Scott Fitzgerald het meest . Hij is zeer eigenaardig heeft een krankzinnige vrouw Zelda , die hem aan de drank helpt en zijn schrijven benijdt, zelfs belemmert. Hem. Onderschatte Scott als schrijver, vindt dat hij zich prostitueert omdat hij zijn verhalen voor verkoop aanpast. De reis naar Lyon met Hemingway legt zijn onberekenbaarheid en ziekelijke kwetsbaarheid bloot. (Geen onderhoud aan wagen door idee-fixe.)

    Verder ziet hij op afstand J. Joyce , die al een grootheid was in Michaud: een geweldige tent Hij sprak er Italiaans.(suggereert Italiaanse invloed)

    We vernemen heel wat over andere schrijvers zoals Ernest Walsh, goedbetaald dichter en Ezra Pound.  Maar na het lezen van de Russen, valt alles slechter uit: Toergenjew met landschappen Tsjechov, Gogol, Dostojewski met ongelooflijke dingen, zoals broosheid en gekte, gemeenheid en heiligheid krankzinnigheid en gokken en tenslotte Tolstoj met oorlog.

    Ook ontmoetingen met schilders zoals Mason en Pascin met zijn mooie, lichte modellen beschrijft hij. Van Amerikaanse schrijvers vindt hij goedkope uitgaven op de kade van de Seine, waar ook gevist werd en met Muscadet vis gegeten,

    oesters en Mexicaanse crab met Sanserre.

     Gelezen Engelse boeken werden voor weinig geld verkocht, ingezameld, soms gewoon achtergelaten door de lezers.

    Stoppen liet leegte na en zodus ging het van paardenrennen naar de magie van de velodrome d’hiver : sfeer is belangrijk : snorrende geluid van banden, zich naar voren stortende renners, geluid van de motoren van entraineurs. (Geniet van Franse taal , zeer geschikt voor zulke verslagen). Taal  : Ten dele stierf je als de bladeren vielen. Koude regens die de lente vermoordden, alsof een jong iemand was doodgegaan. Een geitenherder melkt zijn dieren op straat, een vrouw die ze koopt. Ongewone sfeer van de straat.

    Besluit: Parijs is een oude stad en wij zijn jong

    POSTHUM UITGEGEVEN IN 1960, uit verzameling memo’s, krantenknipsels en kleren uit de Finka Virgia uit zijn chique koffer van L Vuitton in leder en koper.                           G. CLEUREN 2019

     

    Lees meer >> | 0 keer bekeken

  • "Census" van Jesse Ball - een boekbespreking

    3 februari 2020

    Een ongewoon, creatief boek, zo anders dan anderen, vol menselijke interactie, dat optekent hoe mensen reageren bij de ontmoeting met iets ongewoons.

    Een chirurg besluit na de dood van zijn vrouw volksteller te worden, zo moet hij reizen en mensen ontmoeten in hun eigen omgeving, hun huis.

    Het is vooral interessant welke mensen hij ontmoet, hoe gastvrij en vriendelijk of hoe kwaadaardig afwerend . Dat doet hij samen met zijn zoon, die het syndroom van down heeft. We vernemen hoe deze jongen de mensen onbevooroordeeld tegemoet treedt en daardoor veel sympathie oogst. Ze ontfermen zich over hem en zijn kwetsbaarheid.

    Als chirurg had hij een enorme verantwoordelijkheid, en allen verwachtten beslissingen van hem onder onverwachte, zeer belastende omstandigheden, vol spanning tussen leven en dood. Hij moet beslissen over iets dat hij niet weet. De extreme spanning zet zijn vindingrijkheid en intelligentie in werking (als bij een kunstenaar ) Hij heeft een heel hoog bewustzijn over het leven Bij zijn ontmoetingen met alle soorten mensen, verneem je veel over de menselijke aard en interactie. Een ander laten afdwalen,  zodat je iets wezenlijks ervaart en beseft hoe onbelangrijk je bent. Bij ‘leven’ wordt je lichaam opgebruikt , maar de geest gaat door.

    Hoe moet je op je eentje een menigte worden? 

    Het syndroom van Down ontwikkelde bij de ouders speciale capaciteiten, zij worden betere mensen door observatie en inleving.

    Bij de dood van mijn vrouw ervoer ik het begin van mijn einde, daarom wilde ik alles zien wat ik kon samen met mijn zoon. Hij legt dan ook zijn hartwaal aan zijn zoon uit en vertelt hem dat hij alleen moet reizen, alleen met de trein naar huis. Zijn zoon huilt en wil niet. Het vreselijke gevoel van dood zijn overvalt  hem en zijn zoon. Hij ziet dan nog hallucinerend  het einde van zijn zoon die reist naar het niets  De vader is toch hoopvol. Het einde is zonder lijden.

    Zeer aangrijpend boek over de mens , over de zorgen van ouders die nog zoveel willen, moesten en niet kunnen. De pijn daarvan, de zorg , de koude van de wereld voor het kind.

    Het einde is tegengesteld aan het onbevangen leven, zware eenzame einde, pijnlijk alleen zijn , verloren.

    De enorme zorgen van ouders met een gehandicapt kind over hoe het moet wanneer ze er niet meer zijn is hier ontzettend  voelbaar neergezet in taal.

    Gabriëlla Cleuren 02/03/2020

     

    Lees meer >> | 0 keer bekeken

  • Over "Virtuele Werelden een dagboek"

    30 januari 2020

    Zijn werken die de herinnering vasthouden, de herinnering van elke dag. Die kan soms banaal lijken, boeiend , extreem, verontrustend of poëtisch , maar  ze hoort tot het leven. Wat is kunst anders dan een poging tot gesprek met de kijker door het beeld.

    Daar herinnering altijd persoonlijk gekleurd is en onnauwkeurig vaak , vrij, hanteer ik in deze reeks werken een grote vrijheid van vorm, die soms niet gekund overkomt of gebrekkig, kinderlijk ook.

    Dat is de charme van het werk, de ongekunsteldheid. Het is hier het middel om de eigenheid aan herinnering vorm te geven .

    Daarbij heb ik voor deze reeks , in aansluiting aan  onze computertijd: communiceren  over pictogrammen ook eigen pictogrammen ontworpen die ter verduidelijking in het werk opduiken.  Ik kan dus een verhaal louter over pictogrammen vertellen. Maar meestal is het een samengaan van voorbije waarneming aangevuld met pictogrammen. Dat het gebeurde hier op een zeer persoonlijke wijze wordt weergegeven maakt het werk zeer authentiek onverwisselbaar.

    Gabriëlla Cleuren 30/01/2020

    Lees meer >> | 0 keer bekeken

  • "Olive Kitteridge ( there is no such thing as a simple life)" van Lisa Cholodenko - een filmbespreking

    8 januari 2020

    Zeer boeiende film over het moeilijke stompe karakter van een vrouw die de gave om met anderen om te gaan niet bezit , tenzij altijd schofferend, hetgeen zeer moeilijk is voor haar man en zoon.

    Het verhaal speelt zich af in Maine een mooie plaats aan zee, met ruimte en openheid die helaas niet altijd in de geesten aanwezig is.

    Olive’s man Henry is een ruimdenkende goedlachse huisvader die het echter enorm moeilijk heeft met het dwarse , onvriendelijke karakter van zijn vrouw. Wanneer zijn vrolijke open, assistente opduikt , vraagt hij haar samen met haar vriend  voor een etentje tot botheid van Olive. Maar na  de tragische dood van haar vriend doet Henry alle pogingen om haar bij te staan tot ergernis van Olive.

     

     

    Ook met haar zoon heeft ze het regelmatig aan de stok en deze doorziet haar te grote toeneiging tot  een andere leraar en reageert woedend. Ook Henry neemt haar begeleiding over en brengt hen beide voortaan zelf naar school.  

    Het kregeleffect is voortdurend aanwezig bij deze relatie ondanks dat Olive in de grond een moreel kompas is , maar met zichzelf geen blijf weet .

    Het leven loopt hier zoals het zich vaak in werkelijkheid afspeelt, gebald in het wrange karakter van de moeder: der Störenfried.

    Ook de verhoudingen,  die zich wanneer de kinderen zelf een gezin hebben dat totaal anders loopt en het ongenoegen van ouders daarbij,  lijken me zeer hedendaags . Het is allemaal zo levensecht ,zo herkenbaar.Vaak de problemen van onze tijd in kaart gebracht.

    De beroerte van Henry en zijn dood zijn wat apathisch opgevoerd. Lijkt me ver van de werkelijkheid.

    Nochtans onderwerpt zich Olive op het eind aan een gewetensonderzoek en begin zichzelf kritisch in vraag te stellen. Dan realiseert ze zich de vriendelijkheid en open armen van anderen maar haar eigen stompheid. Door eenzaamheid gedwongen gaat ze tenslotte overstag in haar laatste relatie.

    Enorme prestaties van de acteurs waarbij je niet meer aan acteren denkt, maar die zich ingeleefd hebben in hun personage en dat ook worden. Een Oskar is dan ook niet ongewoon maar terecht een duidelijke bekroning van zoveel talent en kunde.   

    Gabriëlla Cleuren 08/01/2020 ...

    Lees meer >> | 13 keer bekeken

  • "Machines zoals ik" van  Jan MacEwan - een boekbespreking

    18 december 2019

    Miranda en Charlie kopen zich een robot en programmeren hem zelf. Daardoor worden ze zich ook van de werking van de hersenen en hun eigenheden bewust.

     Intrigerend boek . Een robot die zo menselijk wordt dat hij gevoelens van

    tederheid, gehechtheid , waardering en ergernis opwekt. Hoeveel toekomst zit daarin? Futurisme ?

    Die robot heeft zelfbewustzijn . hij is aannemelijk tussen de levens van Charlie en Miranda doorgeweven, is zelf een concurrent zowel van de ene als van de andere, en door techniek en  rationaliteit intelligenter als mensen.

    Dit boek sluit aan bij de huidige discussie over kunstmatige intelligentie, robotisering van de samenleving en invloed van algoritmes door het internet: het leven van de hedendaagse mens.

    Vernietiging van Adam roept wrevel, spijt en een onbehaaglijk gevoel op . Hoe realistisch is dit ? Is het een werkelijk toekomstbeeld?

    Het gegeven loopt over de relatie van Charlie en Miranda. Soms worden er teveel zijlijnen ingevoegd  dat werkt verwarrend, zoals de adoptie van Mark en de uitgebouwde misdaad van Miranda die daardoor in de gevangenis belandt. Het leven met een robot is duidelijk confortabeler, aangenamer , maar ook confronterender .Dit gevoel over brengen, daarin  is Mc Ewan duidelijk geslaagd.

    De achtergrond, Falkonoorlog, Alan Turing, Britse wiskundige die de robots hier  ontwikkelde maar in werkelijkheid computerachtige machines ontwikkelde . De schrijver bedient zich van werkelijkheden schetst ook de toen verwarde toestanden in de UK . Maar de vele lijnen werken soms versplinterd.

    Het is natuurlijk ingenieus, acceptabel  van de schrijver dit futurisme parallel met de uitbouw van een relatie gestalte te geven.

     

    Lees meer >> | 1 keer bekeken

  • Laat ons meer delen met andere wezens in 2020. Een gedicht.

    17 december 2019

    Roodborstje, driest vogeltje,

    Je huppelt voor mijn raam

    en pikt demonstratief,

    zonder spreken … heb ik je verstaan,

    geef je  mijn brood.

    Ik deel met je !

    Hoe enig toch je taal, je durf en betrokkenheid.

    Het heeft ertoe geleid

    dat je overleeft!

    Lees meer >> | 0 keer bekeken

  • Wensen voor 2020 met een gedicht.

    17 december 2019

    Een gelukkig kerstfeest en alle vreugde voor 2020.

    Hierbij mijn wensen :

    Als de duisternis gevallen is,

    De nacht ontwaakt,

    stoeien geluidjes,

    krikkels, plofjes en getril,

    je schaduw staat heel stil.

    Ik meen je te horen sluipen als voorheen

     

    De winter duisternis in huis

    schept vrije vormen:

    een boom, een dier,

    een mens, een oog dat ziet

    een kat die wacht.

    Een lamp van buiten hult alles in vrolijk licht.

    Donker en licht zoals het leven.

     

    Lees meer >> | 0 keer bekeken

  • Meer blogs >>