• "De kolibrie" van Sandro Veronesi - een boekbespreking

    9 november 2020

    Het verhaal begint bij de protagonist: Marco Carrera een oogarts in Rome die bezoek krijgt van de psychoanalyst  van zijn vrouw en die hem bezoekt om het ongeloofwaardige verhaal van zijn patiënte na te trekken, te onderzoeken op waarheid. Hij had een eigenaardige vriend, Duccio Cilerri, geboren voor het ongeluk, hetgeen iedereen gelooft en hem dan ook mijdt,  behalve Marco. Hij bezat het dictaat om tegen de reudel in te gaan zonder gestraft te worden.

    Marco vertelt het leven van zijn ouders , hun mentale  erfenis en dat van zijn familie , kind en kleinkind. Hij ziet hoe er tussen zijn ouders scheuren ontstaan Conflicten zijn niet gewenst.  Hun slechte relatie, hun samenblijven, ruziën, maar toch samen voor hun zoon opdraaien, neemt hij waar.  De moeilijke situatie reflecteert op zijn zuster Irene, die door gebrek aan sociaal contact een depressie ontwikkelt en zich het leven neemt.

    De menselijke verhoudingen worden hier geschetst, leed, strijd, liefde , proberen overeind te blijven. Marco houdt zich ondanks moeilijkheden altijd recht. Een vader moet accepteren. Hij is liefdevol tegen zijn dochter die hij alleen opvoedt , die hij haar vrijheid gunt terwijl hij op afstand een oog in het zeil houdt en haar toch haar zelfstandigheid laat ontwikkelen. Als ze zwanger is en een kind krijgt, zijn kleinkind is hij daarover vertederd. (haar moeder was dysfunctioneel , de vader naïef en goedig ?)Zijn leven wordt door de dood van zijn dochter op nul gezet , maar gaat voort langs de zorg voor  het kleinkind dat hij overal meesleurt.

    Intussen overdenkt hij zijn tijd bij Luiza en de houding van zijn broer, waardoor zijn zus zelfmoord pleegde. Hij lette niet op haar. Hij overdenkt de dubbelheid van Luiza die scharrelde met 2 broers. Dan zet hij zich aan ’t  tennissen en gokken op aanraden van zijn psychiater. Hij ontmoet er zijn oude vriend : de onnoembare en wint ondanks slechte voorspellingen, omdat hij het lot tartte,  zo’n grote som geld die hij niet kasseert omdat hij zich plots bewust geworden is van de relativiteit van geld en van de echte waarden van het leven. Mensen. Van Luiza neem hij afscheid en het kind komt op de eerste plaats. Zij is de nieuwe mens, de modelmens die alles in overtreffende trap heeft.

     Is dit de droom zoals alle goede mensen voor hun nageslacht wensen : de toekomst.?

    Het verhaal eindigt met de zelfgekozen en goed georganiseerde dood van Marco.

    Steeds weer lopen psycho-analisten en psychiaters door het verhaal heen. Is dat zo in deze tijd?

    Het hele verhaal is zoals het leven loopt. Soms veel te verstandig opgezet, teveel in detail uitgewerkt. De emotie de passie ontbreekt voor mij. Het afdwalen in teveel ondergeschiktheden,  maakt het verhaal irritant. Het wordt overladen en dat doet de taal geen goed.

    Is de titel hier gerecht geworden omdat Marco zich nooit uit zijn lood laat slaan ?

    Gabriëlla Cleuren 09/11/2020

    Lees meer >> | 21 keer bekeken

  • Andy Warhol in "La Boverie", Luik : een tentoonstellingsbezoek.

    15 oktober 2020

    Gisteren begaf ik me eindelijk weer eens naar deze mooie stad , een bijzonder station van Calatrava , heuvelachtige omlijsting met prachtige herfstbomen , hier en daar een piek van een kerktoren ( duidelijk christelijke omgeving ) , banale  flatgebouwen die nu vervangen worden door enkele New-Yorkachtige grootsculpturen, buildings  die de hoogte in catapulteren en de ruimte sparen en overzichtelijk maken , de Guillemin dan in de verte ( toch de moeite waard).

    Van daaruit loop ik langs oude opengelegde leegtes met aan de rand de bejaarde huizen der stad, typisch met hun omlijstingen  van arduin, getuigend van vergane glorie..  Zo loop ik naar de Maas, een open ruimte die weldadig aandoet en waarover  je wandelt  langs een eigenzinnige houten passerelle, recht naar het Boveriepark.  Ecologisch gedacht  in deze tijd.  Op dit prachtige eiland met oerdikke loofbomen vind je het museum : 20e eeuws , neoklassiek. Gecultiveerde gebouwen, stukken geschiedenis.  Het park kleurrijk en helder als in Parijs.

    Het museum niet overdadig vol in deze coronatijd. En dan de confrontatie met Warhol, een Amerikaanse kunstenaar van onmetelijke beroemdheid , een tijdsdocument , een sprankele kinderlijke geest zoals blijkt uit zijn werk. Heel apart en echt , die vreugde aan vlindertjes en  engeltjes en opstapelingen en herhalingen van banale gebruiksvoorwerpen , schoenen, stempels, parfum- en drankflessen, kleren  en Marylins in alle kleuren .  Zelfs haar kus . Buitengewoon origineel, de consumptiemaatschappij hekelend  en de luchthartigheid  van het Amerikaanse bestaan op de korrel nemend .

     ‘ Het gezegde aan de muur ergens bovenaan voor wie zien wil :

    Buying is more American than thinking. Misschien hier nog niet doorgedrongen en beleefd.

    Later wordt het drama en pijn, en overrompeling door beroemdheden die nog beroemder willen worden door een graantje mee te pikken van deze imposante , luchtige beroemdheid .

    Hij legt de tijdgeest vast. Zijn oog ziet anders dan anderen want hij is homo een toen niet geaccepteerde variatie van onze  mensensoort , die voor de Grieken zelfs geen probleem vormde, maar waarvan ze de rijkdom zagen en  het accepteerden  als één van de schakeringen  van de natuur zelf.

    Niet zo voor Warhol .

    Zijn grote littekens bewijzen hoe anderen hem zagen.

    En hij maakt er een werk van: een aanklacht tegen zoveel onbegriip.

    Gabriëlla Cleuren  15.10.2020

    Lees meer >> | 12 keer bekeken

  • Vensterbeelden

    4 oktober 2020

    Regelmatig verschijnt tussen mijn werelden een ‘Vensterbeeld’. Het zijn vaak oefeningen die ik vanuit mijn atelierraam maak, in pure notatievreugde  , waar veel groen en landelijk leven te zien is , koeien , paarden, velden en bossen. Interessante constellaties om een oefening op los te laten. En een immense lucht met prachtige wolken in alle variaties  die vooral ’s avonds opduiken bij het verdwijnen van de zon achter de donkere boomformaties. Te boeiend om niet te noteren , melancolisch of ritmisch ,dreigend , goudgerand of in formatie afgesleten door avondwinden. De zon breekt nog even oranje of heetwit   door bomen en tekent prachtige strepen paars en geel , bloedrood of okergeel achter de huizen. Dan valt de avond en de nacht . De lucht kleurt donkerblauw met fonkelende schemerlichtjes in  zwart.

    Overdag priemt er een dak door het gebladerte, golven grasvelden als een zee van groen met witte dieren:  trage sculpturen , een uitdaging om hun bewegingen , contouren en expressie vast te houden . Een goede handoefening in bewegend tekenen en componeren. Wat kippen en kinderen bewegen zich aan de rand, even vasthouden. Interessante boomformaties zowel van vorm als van kleur een goede oefening van compositie en kleurafweging . Doe ik het fragmentarisch of synthetisch? Wat verre wilgen verdoezelen in de herfst en mijn tulpenboom kleurt roestgeel. Alles is bruikbaar om als beeld iets uit te drukken van overweldiging naar stille bewondering of zelfs abstractie van de vormen. De jaargetijden spelen zich voor mijn ogen af en geven uiting aan ontstaan of afsterven., zoals het leven.  Zo gebruik ik buiten mijn gewone thema’s het directe contact met zien om vast te houden en uit te drukken wat zich mij aanbiedt en ik innerlijk beleef. Dat zijn mijn vensterbeelden.

    Gabriëlla Cleuren 04/10/2020 

    Lees meer >> | 23 keer bekeken

  • Bonaire, onvergetelijk!

    27 september 2020

    Gedurende 4 jaren woonde ik op het eiland Bonaire een deel van de Benedenwindse Eilanden, behorend tot het Caraïbisch Nederland. Onvergetelijk!

    De koraalstranden, de zee en de ruimte waren van een aparte schoonheid : het coloriet adembenemend mooi.

    De eenzame ruimten, de stilte als op een andere planeet, afgezonderd, eenzaam, alleen met de natuur van smaragd : het water, of diepblauw , onheilspellend als de vaak dreigende luchten. Vooral het reservaat Washington Slagbaai leek van een andere wereld, met woestijnachtige vlaktes vol cactussen en desolate ruimten die leidden naar de zee met  koraalrode strepen  en lege open plaatsen langs de boord van de zee, soms vol grillige rotsformaties in zee gegooid als van een cycloop gesmeten. Een enkel boompje , een rariteit, gebroken witte pijpkoraal zoomde zee af. De stilte en verlatenheid was  hoorbaar.

    Een enkele maal een rotsformatie met binnenin oeroude inscripties en tekeningen van dieren in siena, getuigenissen van een ver verleden van mensetende Indianen,  de Karawakken. Aquarellen tonen de rode koraalpijpen met helder blauwe plassen  en gele begroeiing tussen het dorre struikgewas. Zo eenzaam, zo briljant , zo schitterend van kleur, de basis voor mijn later kleurgebruik. Het is bij mij verinnerlijkt. Al mijn latere werken starten op dit blauw-groene coloriet, overgelijkbaar eigen.

    Gabriella Cleuren 27.09.2020

    Lees meer >> | 11 keer bekeken

  • "Uit het leven van een hond" van Sander Kollaard - een boekbespreking

    3 september 2020

    Winnaar Libris Literatuur Prijs 2020

    Een ontledend, zichzelf waarnemend individu, een chagrijnige man, die als onder het ontleedmes zichzelf ziet ,  beslist  en als aan de lijn hangend reageert ( vlijmscherpe analyse van zijn niet vrijblijvend gedrag , ook ten aanzien van het leven). Hij was verpleger, gescheiden , met een hond Schurk, die een hartziekte heeft en op zijn wandeling geholpen wordt door Mia, waar Henk toenadering zoekt. Mia en de hond bepalen zijn leven , evenals zijn broer en nichtje Rose die een relikt uit zijn verleden bewaart , een paardje.

    Tijd zijn de anderen. Leven is tijd. Ziek zijn reduceert je tot vreemdeling.

    Zijn herinnering is geen elegant gobelin, maar een lappendeken, een geheugen met lak aan consistentie, valt als zand uiteen.

    Hij leerde lezen als kind, ontwikkelt leesplezier, het is een verslaving.

    Is dit goed of verwatert het, het zelf? Is het goed of escapisme? Vernietigt het de eigen persoonlijkheid? Lezen is voldoen aan en verlangen, later wordt het een houvast.

    Zijn bezoek aan Maaike, een vroegere bandeloze  geliefde ,  legt de aftakeling bloot , het wegteren, de restjes kennis, half onthouden vaardigheden, beschadigde herinneringen van een half-dementerende vrouw. Ze is als een hond aan de lijn, wil dit en dat en iets anders, is geconditioneerd. Haar hand is een mager klauwtje , is dood hout. Maar hij is trouw.

    Henk trok zich het lot van alle patienten aan, is een reus op lemen voeten. Wat is het ergste, vergeten of herinnering ?

    Een hond leert zijn baas juist inschatten, is een emotioneel wezen.

    Henk de hoofdfiguur is zeer begaan met anderen, en zijn hond ,  ziet tussen de regels van de gebeurtenissen. Verhalen zijn een basale vorm van begrip en inzicht, houden de wereld aaneen.

    Het leven is een verhaal van eigen makelij.

    Hoeveel herinnering is er nodig? Ook een hond heeft herinnering .

    Henk geeft een beschrijving van het kapot gaan van zijn huwelijk, de ergernissen in de waan van verliefdheid  worden een afgrond.

    Humor : verkoopster van de hond had geweldig grote voeten. Het was alsof haar stem beijzeld was. Bij rusten is het lichaam losgehaakt van het ik, bevrijd  van de nekklem van het bewustzijn. Dromen zijn reflexies van de hersenen, betekenisloze verzinsels.

    Hij beseft de waardeloosheid van het leven, maar stelt vast dat het bewustzijn van deze tijd voor ieder mens anders is , een verschillende benadering  heeft.

    Hij laat de voorwerpen spreken ( personificatie) . Zet heel veel wijsheden op een hoop: sommige vormen  van verdriet blijven bestaan in een andere vorm.

    Over zijn ogen en wenkbrauwen waaien zijn gemoed als een wind over het water. Zijn gezicht liet zich lezen als een kinderboek.

    Het voordeel van de jaren is hoofd-en bijzaken snel scheiden.

    Begrip is essentieel bij toenadering. Beethoven is architecturaal.

    Een sleepnet over de bodem van zijn ziel haalt alles boven wat meestal op afstand blijft. Drank is een gebrek aan beschaving .

    Hij had levenslust als een moreel beginsel. Schoonheid is een zoeken van delvers. Boeken vormen een drukverband dat het leegbloeden van het geheugen tegengaat.

    Soms is er een overgang  van sentiment naar eros , naar harde ontnuchterende realiteit.

    Het Mia- en Schurkverhaal naar het einde toe hebben een menselijke dimentie. Elke tel geluk is belangrijk. Zij blijven wijselijk elk apart leven. Vooraf denken over het leven is een pijnlijk bewustzijn, is vooraf beleven zoals bewuste mensen doen.

    Dit is een verhaal over de grootsheid van het kleine positieve en negatieve  leven.

    Gabriëlla Cleuren 03/09/2020

     

    Lees meer >> | 27 keer bekeken

  • "Lykke Per" van Bille August - een filmbespreking

    2 september 2020

    Naar het boek van Hendrik Pondoppidan.

    Zeer poëtische beelden , met weidse, open  Deense landschappen bij de zee, bijna Iers van karakter.

    Het is een film over menselijke halstarrigheid, onbuigzaamheid, onmenselijkheid, egoïsme van een jonge man zonder veel warm menselijke ervaring.

    Per is een eigengereide , bezeten figuur , die zijn vooruitgang afdwingt , andere mensen in functie van zichzelf inzet, verloochent en niet met codes in de maatschappij rekening wil houden, mensen bedriegt en  ook geen respect opbrengt voor anderen. ( zo functionneert het niet )

    De achtergrond zijn schilderingen van een andere tijd ( 19e eeuwse ,met  vreselijke armoede , verwaarlozing en ellendige leefomstandigheden van kinderen  en arme mensen )

     Nog altijd geldig.

    De acteur in de hoofdrol schittert in vlotte , vlugge vertolking , minder als drama –acteur naar het einde. Dan wordt mijns inziens de film te sentimenteel.

    De tegenstellingen van opvattingen in de 19e eeuwse wereld worden opgevoerd, zijn onoverbrugbaar : open  Joods, verkrampt christelijk. Per vergeet dat generaties één streng vormen. Je moet op de schouders van anderen staan om te groeien.

    Tegenstelling arm – rijk

    Man – vrouw

    Jong en oud

    Stedelijk en platteland;

    Gecultiveerd en onbeholpen plattelands.

    Hij is een fantast, die zijn droom angstvallig beschut. Het blijft een droom, blijft kinderlijk enthousiasme zonder het  ooit  uit te bouwen. Hij mist doorzettingsvermogen en de capaciteit om droom om te zetten in verwezenlijking. Hij is niet volwassen, kan geen verantwoordelijkheid nemen en doortrekken .

    Dit in tegenstelling tot Kobe het Joodse meisje met haar rijpe en rijke  persoonlijkheid, open geest , liefdevol, menslievend  . Zij is een volwassen karakter , trouw, begripsvol naast de zich niet hechtende Per die haar met zijn jeugdig enthousiasme op sleeptouw nam.

    Gabriëlla Cleuren 02/09/2020

    Lees meer >> | 6 keer bekeken

  • Nabeschouwing tentoonstelling "Reflecties 2020"

    12 augustus 2020

    Deze tentoonstelling  ( van 14/06/2020 t/m 09/08/2020 )ontvouwde mijn zienswijze op de 21e eeuw: onze tijd, natuurlijk fragmentarisch.

    Ik bezit een enorm arsenaal werken over die tijd, die na Goya niet veranderde of verbeterde. Ik kan me niet ontdoen van de opvatting dat de goede tijden niet meer in opmars zijn, maar er een teruggang is, op moreel, financieel, maar ook menselijk vlak. (De ontwrichting wordt nog op de spits gedreven door een ongewoon virus. Bevrijdt de aarde zich stilletjesaan van haar te machtig geworden bewoners?)

    Mijn tentoonstelling had ook met dit euvel te kampen: een beperkt aantal toegestane bezoekers, geen groepen, samenscholing verboden.

    Maar dit alles neemt toch niet weg dat het een bijzondere tentoonstelling was. Het enthousiasme van de aandachtige bezoekers bevestigde dit. Ook het museum is exceptioneel; een prachtig 19e -eeuws huis dat met dit hedendaags werk een samenklank aanging. De werken schitterden in harmonie met de bijzondere inrichting van dit verleden.

    De vele zalen lieten een gevarieerde opstelling toe.  Naast zeer emotionele schilderijen van slachtoffers van geweld en zich verzettende jongeren deed de installatie het heel goed in zaal 3: tegenstellingen in culturen en de evolutie van de ene naar de andere - mits het geven van de nodige informatie voor de kijkers die enthousiast reageerden op de ongewone uitvoering (industrieel golfkarton en de symbolisch geladen expressiviteit van de beelden). En zoals de...

    Lees meer >> | 9 keer bekeken

  • "Op aarde schitteren we even" van Ocean Vuong - een boekbespreking.

    9 augustus 2020

    Het verhaal van , de herinneringen aan zijn moeder  en grootmoeder. Hoe zij als Vietnamese met een wrede geschiedenis (abortus op 17, daarna werken als prostitué om te overleven en met schizofrenie als gevolg).

    Dan met Amerikaanse vriend naar Amerika waar ze blijkbaar alleen leeft met dochter en kleinzoon.

    Haar eigenaardig zien naar de Amerikaanse wereld , met voor haar vreemde gewoonten ( opgezet ree aan muur). Haar eigen beperkte wereld om zich daar te bewegen met weinig middelen en beperkte taal.

    Het samenwonen met haar moeder Lan in Hartford . Hondje de kleinzoon ( beschermde naam) moest haar grijze haar uittrekken in ruil voor verhalen. Zo kreeg hij zijn geschiedenis mee en de gewoonten van zijn land. Vietnam : vernield.

    Zijn kindertijd in de USA was er één en van eigenaardigheden : roze fietsje en bedreigingen door wrede kinderen. Bij inkopen niet kunnen zeggen wat het moest zijn en dan maar iets kopen. Samen op dekens op de vloer slapen, in verbondenheid, een familie vormend. Zijn moeder en grootmoeder geven geborgenheid,  steunen  hem,

    Het wrede verhaal van akelige Aziatische gebruiken duiken op  Het uitlepelen van hersenen van aap . De afschuwelijke dierenmishandeling , de metafoor van het verzwelgen. Zijn grootmoeder ontmoet een Amerikaanse soldaat , duikt onder met hem. Ze zoeken samen beschutting tegen oorlog en geweld.

    Zo komt hij nu bij zijn grootvader Paul. De relatie met hem, de confrontatie met kerk, preken , uitleggen, stiltes en de welbespraaktheid en Latino’s. Voortdurend opborrelende herinneringen zijn verward.

    Zijn moeder (schizofrene) in nagelstudio’s (waar geleefd werd) en in fabrieken.  Hoe ze gebrekkige helpt , masseert. Hij op zijn beurt zijn moeder , masseert na zware dagtaak.

    Dan op 14 krijgt hij een baantje op de tabaksplantage in Hartfort waar de illegalen werken, Latino’s ( oorlog in Irak- Tiger Woods 5x player of the year) Fietst er naartoe en verdient. Twintigtal mannen slapen in caravans en eten er samen. Het werk verloopt in ploegen, teams, methodisch  . Iedere groep verrichtte een onderdeel. De verbondenheid der mannen hechtte een breuk bij hem. Hij leerde communicatie, ook zonder taal ,met  glimlach, handgebaren, aarzelingen, stiltes. Hij krijgt hoogte van mensen, ideeën en abstracties, van hun zorgen en hun doel. Zowel daar als in de nagelstudio is het zich verontschuldigen het belangrijkste : machtsmiddel. Zelfvernedering  is een betaalmiddel, de klant of baas voelt zich superieur en liefdadig zo.

    Weldra duikt er een andere jongen naast hem op in het team, kleinzoon van zijn baas die zo aan zijn dronken vader wil ontsnappen : Trevor. Hij is geboeid en Vuong wordt gezien. Vreemd hij die zich altijd onzichtbaar moest maken nu wordt hij gezien. Hij houdt van die spanning. Trevor is kritisch over de oogst, beklaagt zich over zijn miezerige vader. Vuong ziet zijn ogen, grijze irissen met spikkeltjes en zijn blond haar. Er ontstaat begrip, aantrekking. Ze blijven lang praten na het werk,  wisselen van gedachten en stellen zich diepzinnige  vragen over de zon en hun bestaan. Maar Trevor rookt cocaïne en geeft door aan Vuong. Ze beluisteren samen sportwedstrijden en komen zo dichter bij elkaar. De begeerte van de andere geeft zelfvertrouwen. Ze hebben zoveel overeenkomst in gedachtegang. Trevor vraagt zich af waarom hij geboren is.

    Weldra hebben ze een verhouding en seks zodra ze bij elkaar zijn. De verhouding tederheid macht speelt daarin een rol en is vooraf vastgelegd. Ze fietsen samen en zingen, genieten en spreken oneindig diepzinnig .Twee eenzame zielen in moeilijkheden , verbonden. Homo zijn is gevaarlijk. Schietpartij in Oklahoma.

    Voor zijn moeder heeft hij soms haatgevoelens en noemt haar een monster. Daarmee is haar hoofd van haar schouders gehakt. Zij maakt enorme problemen en is een puinhoop . Maar hij houdt van haar. Ze wisselen vertrouwlijkheden uit : hij spreekt over zijn homo zijn, zij over haar abortus waartoe ze verplicht werd .(Haar verhaal een vlam in haar hand). Maar ze bleef hem altijd steunen, verfde met nagellak de afgekrabde lak van zijn fietsje bij.

    Dan hoort hij van de dood van zijn vriend(22) die zwaar verslaafd was door medicijnen pijnstillers oxy-contin of bij chemo-therapie.  Vele van zijn vrienden zijn dood door hetzelfde euvel.Heroine.

    ‘s Nachts  liep hij rond, hoorde dieren , geruisen, en het geroep van  een eenzame stem voor zonsopkomst    : salat al-fajr gebed van een moslim.

    Na de dood van Trevor haalt hij voortdurend tedere herinneringen aan hem op .Het is ook allemaal niet zo ver weg. Het is in hem. De herinneringen over de dood van zijn grootmoeder en hoe,  is een menselijk ontroerend  verhaal . Lan totaal afgetakeld wordt door haar dochters geholpen , gewikkeld, verzorgd en de begrafenis geregeld nog voor haar dood.

    Zijn schrijfkunst is universeel, over nationaliteiten en afkomst heen. De vele ongerechtigheden voor immigranten, armen, uit de doeken gedaan. Maar deze schrijver heeft het vaak over de kansen, de hulp, het leger des heils, het voortgaan van het leven met meer mogelijkheden, het Amerikaan zijn in vele talen met geweldcultuur en grote verschillen van rijkdom. Begroeting : wat is goed, niet’ hello’. Hondje was goed voor Trevor.

    Een schitterend boek, in een buitengewone taal , de rijkdom van een cultuurmix, de rijkdom van mensen die elkaar behouden, liefhebben  en het leven van de kansenzijde zien .

     

    Lees meer >> | 11 keer bekeken

  • Corona ontvlucht #03

    25 juni 2020

    Daarop besloot ik iedere dag langs lege wegen door het stof te surfen tot aan het kleine huis, verdoken in een strook uitgespaard oud bos.  Doodsgevaar met pijl op de voordeur gaf aan om weg te blijven. Toch sloeg ik linksaf een grasbegroeide  boswegel in. De ruimte voor me was mysterieus en hel en licht filterde van links, schilderde schaduwbloemen op de vloer, maar achteraan lag een ondenkbaar gat van zwart.

    Een tunnel klaarde op  naargelang je verder in het groen dook Daar wandelde ik heen , door twijgen in ‘’t gezicht gestreeld , door bramen aan mijn rok getrokken tot ik moest afbuigen naar rechts . De weg  versperd. Een witte berk lag in al zijn kronkelhoogte uitgespreid en barricadeerde de weg.

    Een licht flikkerde door de dichte groei , een auto  dook op uit het verwarde , wilde bos . Hoe kon dat nu.? Toen ik de vertrouwde rustplek naderde was de brede dwarsliggende berk als rustbalk, verdwenen. Een man van rond de veertig hakte alles in stukken , raapte ze op en barrikadeerde daarmee de open ruimte. Tussen twee stammen door stapelde hij stammen berk in kruisvorm  en bevestigede alles met twijgen en takken zodat het als een wankele,  stabiele verhoeding het bos afsloot. Daarop spraken wij hem aan en vroegen naar het doel van zijn actie, waarop hij hooghartig blies dat hij zijn eigendom ontoegankelijk maakte voor indringers, ruiters en wandelaars. Wanneer is de mens begonnen de aarde op te delen , zich die toe te eigenen en anderen de weg af te sluiten naar de natuur die zo voor het grijpen ligt , wild , vrij, gratis gegroeid en geordend door haarzelf , waar iedereen vreugd van heeft zonder betaling voor toegang. Waarom afgesloten, waarom niet delen met  vreugdevolle, onschuldige wandelaars die er voorbij lopen en recht op’ zitten en zien’ hebben?

    Een gekke wereld vol grijpzuchtige wezens : mensen !

    We lopen verder langs het verwilderde corona escape bos. Kijken kan niemand verhinderen. De chaos en wildheid  boeien en zien wordt niet belemmerd door hebzuchtige mensen . De natuur ontvouwt zijn cyclus van opstaan en vergaan in alle kleuren en vormen. Een nooit aflatend boeiend stuk , dramatisch soms, jong en fris , waarvan ik deel uitmaak. Ons smalle pad kronkelt tussen gebroken takken, draaikolkcomposities hangend aan bomen als reusachtige spinnenwebben. Wij duiken er onderdoor , het frisse groen van het geboortebos zoomt de andere kant. Een kleine kreek die enkele dagen geleden nog tot een omweg leidde en een sprong over het water vroeg, lag er nu dor en droog bij. Wel makkelijk , zo kon je zonder gevaar de overkant bereiken.

    Al dat gekronkel en gebuig, je moest je nek intrekken om erdoor te geraken,  veranderde plots in een wijdlopende doorzichtige ruimte die er veel te harmonisch en mooi uitzag om wildernis te zijn. Het eindigde met de hand van de mens aan het werk met aangelegde bossen, lanen vol rododendrons, beuken , kastanjes en vreemde coniferen als donkere gestalten in een paradijselijke kleurenpracht. Het  vreemd gesloten gigantisch  huis midden erin. . Stille getuigenis van leegte.

     De wildernis boeit  meer . De uitweg komt in ‘t zicht : de lange lege  kasseienweg ,die rechts afbuigt.

    Zo  slenter  ik  aan de kant tot aan  de heidekapel , een open plek waar families met kinderen spelen, rusten  en oude mensen uitblazen, waar leven zoals het was weer even opduikt en volhardt.

    Gabriëlla Cleuren 25/06/2020

    Lees meer >> | 13 keer bekeken

  • Corona ontvlucht #02

    25 mei 2020

    De straat is lang en leeg, verlaten, een aangenaam gevoel. Je kijkt op ruimte die ergens naartoe leidt en niet gevuld is. De contrasten der overhangende boomkruinen zijn fris en geel, met donkere partijen. Vooral de leegte treft en is verschillend van de drukte en het gerammel dat er anders heerst. Rustig, leegte met vogelgefluit in hoge kruinen: meesjes, roodborstjes en een virtuoze merel die een klankregister opentrekt. De kantwegeltjes zijn stoffig en droog en eng. Maar heel de overzichtelijke ruimte van de kasseienweg geeft vergezicht en overzicht. Dan sla ik linksaf het geboortebos is : een contrast  van roze achterbomen en ‘t wilde groen op de voorgrond. De wilde  schaduwen liggen als lange schijngestalten, spookachtige geesten over het struikgewas. Ik loop door de enge plantengroei, geflankeerd door dunne stammen van het jonge geboortebos. Eiken, berken, vlier en beuk in een koor samen gedrumd en aan de andere kant, bramen.

    Dan bereik ik een omgevallen berk die als een zilveren slang het oude wilde bos afsluit en waar je rusten kan, alles op kniehoogte aanschouwend. De stilte en het licht vallen als geesten over je huid. Stilaan ontwaar ik stam na stam, roodachtig, dor, vibrerend, verspringend van één naar 3, van recht naar schuin. Je rust en luistert en het bos beweegt over je heen, gaat aan je voorbij en legt zijn hand op je schouders en laat de stilte en het lied der vogels in je zinken. Plots duikt een donkere gestalte voor je op , en wenkt en lonkt , gaat voor en fluistert en wijst. Hij loopt vooruit op het smalle scheefgezakte pad tussen het wilde bos en ’t geboortebos, dat stam op stam als snaren gerangschikt staat, een koor van rechtopstaande lijnen en zacht gebladerte. De man met de rode pet verdwijnt in de verte, verkleint en wacht, een witte tak aanklampend die wijziging van richting aangeeft. Dan draait het bos naar links over een gedroogde sloot, tussen schrapende bramen en opdringerige stengels, verwilderd, en keert naar rechts. De bomen zijn nu gebroken en hangen half gekliefd en glad met de kruin naar beneden. Houtsplinters steken uit de oranje stam. Een netwerk van witte takken duikt naar beneden en slingert zich tussen ’t groene groeisel. Een wirwar van lijnen, takjes, een gerond vlechtwerk van draaiende nesten, zo wild, zo jungle-achtig wordt het plots beschaafd. De aanplantingen vermenselijkt, een verstoken huis duikt op in ’t groen. Waar is de man die als een rode stip verdween? Huist hij hier? Alles ziet er verlaten uit met een schijn van bewoning door de zonnetent die 50 cm overhangt. Mijn ogen zoeken de ramen af, geen schijn van beweging. Het terras is leeg. De deuren gesloten . Achteraan een zwembad met gesnoeide buxus , verlaten , leeg. Een metalen trap duikt in de kom. Ik kan niet zien of er water in zit. De nabije tuin is minimaal onderhouden, behalve het park zelf dat net als het geboortebos verwilderd witte gevelde en gescheurde bomen opvangt en Rousseau-achtige toestanden bewaart. Vreemde uitstraling.

    De inrit ernaast vertoont geen enkele dag beweging. Een hoop blauwe baches overdekt afbraak, vuil en een mercedes SUV werd na weken geen millimeter verzet. Hij suggereert aanwezige aanwezigheid . Maar die is er niet. Op een dag zie ik 2 klapdeurtjes, jaloezieën als vleugels, de zijdeur omkransen. Er is stille beweging. Ik wandel op een brede inrit vol gras de volle lengte langs het park tot aan de dode straat. Er staat een kleine container buiten. Dus er is toch iemand. Is het de man met de rode pet die als een verstoken insect het huis bewoont? 

    Gabriëlla Cleuren 25/05/2020

    Lees meer >> | 10 keer bekeken

  • Meer blogs >>